Zand
Vaak krijg ik te horen dat ik een geweldig baan heb. Heb ik ook. Het hele jaar bezig zijn met het organiseren van events of feestjes (zoals dit in de volksmond genoemd wordt) of zoals mijn dochter Lieve – mijn moeder bouwt feestjes – dit noemt. Wat mijn werk in deze zonnige tijd van het jaar vooral leuk maakt is dat ik toch zeker 3 tot 4 keer in de week zand tussen mijn tenen voel. Dit komt door onze Beachproof.nl tak. Een onderdeel van KnowHow events die verantwoordelijk is voor actieve dagen op het strand. & het feit dat ik de agenda's van o.a. paviljoen Paal Zes en WOEST mag beheren.

Tijdens de vakantieperiode liggen de bedrijfsevenementen nagenoeg stil. Tussen half juli en half augustus ben ik met grote regelmaat op het strand om huwelijken van jonge verliefde bruidsparen te organiseren en begeleiden. Een heel andere tak van sport! De basis blijft natuurlijk hetzelfde, maar bij trouwen op het strand komen er toch ook andere zaken kijken. Laten we het Romantiek noemen. De Romantiek van het huwelijk, de Romantiek van het strand en de ondergaande zon, de Romantiek van de eeuwige liefde en de Romantiek van het I do I do. Wekelijks mag ik getuige zijn van dit jonge geluk. En hoe anders is dan je werk; met een opdrachtgever in gesprek over doelstellingen en ROI's, of met jong geliefden over het huwelijksaanzoek, de huwelijksreis, de huwelijkstaart…. Geweldig!

Dit geeft mij de gelegenheid om tijdens de rustige periode van Beachproof.nl toch nog bijna dagelijks het strand te bezoeken. En elke keer, echte elke keer, wanneer ik het duin overloop en de zee zie dan overvalt mij inderdaad zo'n mazzelkont gevoel. Dat ik dit werk mag doen 's Zomers of 's Winters. Het maakt eigenlijk niet uit. De zee, het strand en het zand tussen je tenen.

Zo af en toe bezig ik de uitdrukking; Vroeger x96 kies willekeurig onderwerp x96 Waarmee ik dan duidelijk wil maken dat de tijden zijn veranderd, het gras nog groen was en de dagen eindeloos, de jeugd van tegenwoordig uit een heel ander hout gesneden is dan in mijn tijd. AU. AU. Ik hoor het mezelf zeggen en schaam me direct heel diep. Wat vond ik dit vroeger vreselijk wanneer een x91ouder iemandx92 mij met deze woorden x96 Vroeger x96 kies een willekeurig onderwerp- toesprak. Wat een zuurpruim vond ik toen, ben ik nu zelf. Help!

Vandaag moest ik bij hoge uitzondering surveilleren tijdens mijn eigen tentamen. Normaal gesproken heeft de HvA daar speciale surveillanten voor, maar die waren allemaal bezet. Of zoiets. Afijn, ik was vandaag de Strenge Juf. Stiekum best spannend.  En opeens was ik terug in de tijdx85..20 jaar geleden. Zelf nog het slachtoffer van het HBO systeem. (althans dat vonden wij toen en vinden de studenten nog steeds; alles is de schuld van school Herken je het?

Strakke koppies klaar om al hun vergaarde kennis te spuien. Natuurlijk niet uitvoerig bestudeerd tijdens alle collegeweken, maar gisteren begonnen en tot vannacht doorgetrokken.  Daar zaten ze dan; mijn pupillen, met een blik van Kom maar op! Tegenwoordig moeten de IPhones uit en in de tas, waar vroeger (ja, ik weet het, sorry) de ouderwetse etui van tafel moest. Ter info; etuis zie je nauwelijks meer.

Surveilleren is een vak apart. Want wat doe je in godsnaam 2 uur lang, terwijl je eigenlijk niets mag doen,  behalve als een havik rondspieden.  2 uur lang waarin je normaal gesproken 5 uur werkt stopt, je mails checkt, voorstellen schrijft, afspraken hebt met klanten, de telefoon beantwoord, met de kinderen een broodje eet, je lief smsx92t. 2 uur lang verplicht niets doen! Behalve als een havik rondspieden. Wel dames en heren, een bijzondere ervaring. Bijzonder, maar helend. Zelfs verkwikkend.

Alle tijd om te mijmeren over Vroeger x96 kies een willekeurig onderwerp x96 Over hoe ik zelf was, over mijn beleving tijdens de tentamens, over het angstzweet, het nutteloze staren naar buiten hopend dat daar het antwoord ergens op een gebouw geschreven stond, het kroegbezoek na zox92n tentamen, het afzeiken van de  docent die verantwoordelijk was voor het tentamen (in dit geval ik dusx85.). Nee, het valt best mee met Nu x96 kies een willekeurig onderwerp- Eigenlijk weinig veranderd.

Het luchtruim afgesloten vanwege de aswolk uit IJsland, zie ik op het journaal. Ik schakel door en kom op diverse zenders het item tegen dat Waylon (voor wie niet bekend; talentenjacht, scharreltje van P. Paay en vriendje van … wie niet?) niet weg kan uit Engeland vanwege het gesloten luchtruim. Tot zover. Jammer voor hem denk je dan. Maar nee, de gehele natie twittert, sms’t, kakelt er op los omdat dit talent zijn 3FM Award niet in ontvangst kan nemen. Zelfs bij DWDD wordt er een heel item met – Skype verbinding – aan gewijd. Hoe verschrikkelijk dit toch is en zo vreselijk jammer voor die jongen. Volg je me nog?

Zijn er dan werkelijk geen andere zaken waar melding van gemaakt kan worden, belangrijkere issues waar de natie over kan twitteren of waar Mathijs van N. over door kan zagen. Nee. Echt niet. Ik weet het, er zit een knop op, maar toch … En dit is natuurlijk niet het enige onderwerp waar het Nederlands volk zich over kan verbazen, verwonderen of enthousiast van kan worden. Tegenwoordig bestaat het nieuws niet alleen meer uit het vermelden van De toestand in de Wereld; zoals natuurrampen in Haiti of China of het neerstorten van een Pools regeringsvliegtuig. Nee, ook de verkering van Jan Smit of de burn out van Sonja Bakker is een onderwerp die Superduo Rick & Sachsa niet meer laten liggen voor de tabloids, maar als een serieuze zaak in het nieuws moeten vermelden.

Ik ben dol op de roddeltjes en zo af en toe lees ik ze ook, ik kijk ook naar BLVD en Shownieuws. Maar NEE ik wens niet op de hoogte gebracht te worden van bovenstaande nonsens door het 8 uur Journaal en zelfs niet door DWDD. Ik wil weten hoe het nu verder moet met ons gezondheidstelsel, wat de overheid met onze belastingcenten uitspookt, hoe het met de slachtoffers in China gaat en waarom mijn landgenoten onder de 30 geen ABN meer kunnen spreken en, erger nog, niet meer foutloos kunnen schrijven. De toestand van de wereld en van ons land. Dat wil ik weten.

Maar nu ben ik toch benieuwd…. zou ie al geland zijn?

Vitamine V noemde een grote reisorganisatie Vakantie. De V van vakantie of de V van vertrekstress? Sinds Diederik en ik de trotse ouders zijn van 3 bloedjes geldt de laatst genoemde V toch stiekum wel een beetje vaker dan de eerste V. Zeker ook toen daar nog een eigen bedrijf bij kwam zag ik in dat het voorbereiden niet het halve werk is, maar het hele!

Maar zoals ik dit weekend onder een brug in Amsterdam las; "Thuisblijven is niet hetzelfde als Thuiskomen" En zo is het maar net. Om de geest weer een beetje op te frissen en het lijf andere dingen te laten doen dan gewend, is het af toe nodig om van omgeving te veranderen. Even samen te zijn met dierbaren, even blik op oneindig en stand op Volop Genieten. En daarom kies ik toch voor de uiteindelijke vakantiekriebels.

En laten die nu vandaag, een paar dagen voor vertrek naar la douce France, de kop opsteken? Ik krijg er zomaar zin in! Ik denk ineens niet meer aan al die ongewassen spullen die wel mee moeten op reis, mijn volle agenda ligt niet meer open op mijn bureau, maar netjes dicht (wat niet weet, wat niet deert), de stapels werk – to do – heb ik vandaag gewoon in 1 bakje gestopt … ziet er toch minder druk uit en ook alle losse bel, mail en ophaal, wegbreng klusjes lijken vandaag ineens minder dringend.

De zon schijnt en ik zie mezelf over een paar dagen met de kindjes op de lange latten in de sneeuw met natuurlijk een blauwe lucht en stralend zonnetje. Lekker eigenlijk; van die vakantiekriebels. Vanavond bel ik onze vrienden waar we mee En Route gaan om eens precies door te spreken wat we allemaal mee gaan nemen en wat we zeker thuis gaan laten en hoe laat we weg gaan en, en, en.

Back to business; eerst nog die stapels wegwerken, de agenda opschonen, papers nakijken, persbericht schrijven, college geven, advertentie plan maken, met mijn dochter naar de tandarts, laatste voorstellen de deur uit, op afspraak en de laatste wasjes draaien, ski-spullen van zolder (is alles nog compleet?), huis opruimen, koffers pakken, en het allerleukste; naar de boekhandel om alle roddelblaadjes te kopen voor onderweg, heurlijk! en dan Goodbye Stress & Hello Kriebels! 

Wanneer je de statistieken moet geloven zijn de kansen die een mens heeft op pech, materiele schade, rotdagen, ‘ik vind dit niet leuk’ momenten, ongelukjes etc, te verwaarlozen. -?- Nu wil het toeval dat voor mij het jaar 2010 wat minder grappig begon. To put it mildly. Had ik net een opgewetke blog geschreven met mijn goede voornemens en het besluit reikhalzend uit te kijken naar al het mooie wat 2010 mij zou gaan brengen.

Het jaar was nog niet eens een week oud; autokeuring leverde een leuke rekening op (ik noem geen bedragen), nog geen 24 uur later reed ik mijn prachtige en zeer gewenste (zie blog uit 2007) 4×4 frontaal tegen een lantaarnpaal -> het was GLAD. En nu weet ik; als je gaat, dan ga je. Met een beetje schrik, maar nog meer met de balen in mijn lijf besloot ik de moed erin te houden en de voorvallen direct af te schrijven en mijn verdrietige gevoel te verbannen naar de spelonken van mijn brein.

Slechts anderhalve week later zou ik even een programma downloaden op mijn telefoon. Zo’n telefoon die je leven regeert en waar je opeens afhankelijk van blijkt te zijn. Hoe bijzonder, maar dit even terzijde. Afijn, telefoon crahst. Kan ook, wist ik niet. Telefoon meer dan stuk en ik in mijn huurautootje richting onze telefoonmeneer. Nieuwe telefoon was voorradig (ook een keer mazzel) en kon meteen in gebruik genomen worden. Echter mijn gegevens van de oude telefoon waren verdwenen. Weg, foetsie. (ja, ja, ik weet het, had ik moeten opslaan etc etc, maar NIET GEDAAN – STOM) Ook de backup die onze telefoonmeneer had gemaakt op mijn verzoek bleek na lang zoeken verdwenen. (stonden op een laptop dit vorig jaar is gestolen … Murphy’s Law?). De rest van dit hoofdstuk bespaar ik mezelf door het verdere telefoongegevensbackupverhaal niet op te schrijven.

We zitten nu in de laatste week van januari. Volg je nog? Ooit heb ik een blog geschreven waarin ik uitleg dat ik graag documenteer. Graag files bewaar in mooie mappen. Dus ook graag een en ander uitdraai op de printer. Mijn kameraard in het kwaad, zeg maar. Ik weet het, printen is slecht voor het milieu. Maar dit is een niet uit te roeien gewoonte en een bewezen actie die KnowHow events toch al meerdere malen het niet meer te vinden document heeft opgeleverd. Dus … volgens de statistieken … ook de printer gaf de geest.

Vanaf nu begin ik het Nieuwe jaar gewoon in februari!

Bij de uitvoering van elk programma of klus zoals we onze opdrachten op kantoor noemen ben ik altijd lichtelijk gespannen. Deels of alles wel zo gaat het als moet gaan, maar na 15 jaar kennen we de klappen van de zweep en weten we ondertussen wel waar de moeilijke puntjes liggen. Deels ligt die spanning bij de deelnemers of gasten. Heeft de opdrachtgever samen met ons het juiste programma samengesteld, hebben we ons voldoende verdiept in de doelgroep, klopt de inhoud met de verwachtingen, kortom; is het leuk en interessant genoeg?

Een lastige weet ik uit ervaring. Van de 100 deelnemers zijn er namelijk altijd minstens 2 die het programma minder leuk vinden. Dit zijn over het algemeen mensen die moeite hebben met het onbekende, minder functioneren wanneer de omgeving niet vertrouwd is en het soms ook lastig vinden om uit de comformt zone te stappen. Voor ons als uitvoerders is het altijd de uitdaging om juist deze kleine groep een glimlach te ontfutselen. Net het raakpunt te kunnen vinden waardoor ze de waan even los kunnen laten en zich over kunnen geven aan het genieten van het event. Heel vaak lukt dat. En geloof me, de voldoening is dan bijzonder groot!

Helaas zijn er ook momenten waarop dit niet lukt. Tot voor kort was dit een moeilijke voor mij. Wat had ik fout gedaan? Wat had ik gemist? Had ik misschien niet meer van dit? of van dat? moeten doen? Fout! Een score van 100% is altijd een bekroning op ons werk en zeker ook op dat van onze opdrachtgevers. Maar 100% van de aanwezigen ook 100% blij maken is gewoon niet altijd mogelijk. Gebrek aan inleving, aan overgave, aan het kunnen genieten, daar hebben sommige mensen gewoon last van. En dat is heel vervelend … voor hen.

Natuurlijk proberen we door middel van onderzoek en tijdens de KnowHow events zelf onze tevredenheidsscore zo hoog mogelijk te laten eindigen. Handige momenten zijn altijd een rondje foto’s maken, even 1 op 1 contact, even in de rol van fotograaf een praatje maken. Even peilen hoe het gevoel is. Werkt altijd.

En wanneer er dan toch nog steeds gasten zijn die liever thuis op de bank zitten?

Een tevreden mens telt voor twee! 

Het is alweer een flinke tijd geleden dat ik een blogje heb geschreven. Deels omdat het elke keer onderaan de – to do – lijst stond, deels omdat ik het belang er eigenlijk niet meer zo van in zag. Maar laatst vroeg iemand mij waarom er geen vervolg meer te vinden was en dit zette me aan het denken …  Ook ben ik tot de ontdekking gekomen dat je zo snel vergeet. Ik ben geen moeder van de bewaar. Ik vergeet het gewoon. Alle frutsels, knutsels en de allerliefste briefjes geef ik op mijn manier een speciaal plekje. Met als gevolg dat elke la in ons huis hierdoor een ravage is. En dit heeft weer als gevolg dat ik bij vlagen van opruimwoede deze lades vervolgens leegruim en de inhoud onverbiddelijk in de vuilnisbak zwiep. Vraag me niet wanneer de oudste begon te kruipen, nummer twee voor het eerst lachte of wanneer nummer drie zijn eerste boterham at … Ik weet het niet!

Wat betreft KnowHow ben ik stiekum nog erger. Onze klussen vergeet ik nooit, niet de aantallen, niet de inhoud, niet de begroting, de stomste details lepel ik zo voor je op. Maar vraag met niet wanneer of in welk jaar. Heeft niets te maken met desintresse, maar het lijkt wel niet te bijven zitten in mijn systeem. Gelukkig heb ik een compangnon die een paar jaar jonger is en goed bij de tijd. 

Deze blogjes maken dat bij het teruglezen ook deze herinneringen weer bovenkomen. Afijn, bij deze heb ik besloten om 2010 het jaar van de blog te maken!

Even een kleine update: 2009 was een uitstekend jaar. Niet alleen zakelijk; KnowHow draait lekker, maar ook privxe9; Lieve, Belle & Kees zorgen elke dag weer voor hoogtepunten in het leven van Diederik en mij. Mooie klussen geven me energie, een heerlijke dag met de kinderen zorgt voor het ultieme genieten en als ik dan ondertussen ook nog zorg dat ik alles op een rijtje heb. Laat 2010 maar komen!

Voor ik het vergeet … vandaag maandag 4 januari 2010

* buiten is het wit van sneeuw en ijs

* de kinderen hebben gisteren een sneeuwhuis gemaakt in de voortuin

* Kees mocht vandaag op zijn sneeuwtrekker naar de peuterspeelzaal

* Belle haar voortand zit los. (niet vergeten te noteren wanneer ie eruit valt…)

* & Lieve kon gisteravond niet slapen omdat ze mama zo lief vond

Pffff.

365 dagen lang met je voeten in het zand!

Een titel met een dubbele betekenis voor Know How events.

We resideren alweer een jaar in de voormalige huisartsenpraktijk van mijn lief in het pittoreske dorpje x92t Zand NH. En wanneer we het dorp uitrijden kunnen we sinds kort alle strandactiviteiten het hele jaar door uitvoeren in Paviljoen Paal Zes in Julianadorp aan Zee. Een nieuw paviljoen sfeervol, groot, groots, flexibel en uiteraard met een bijzonder mooi uitzicht.

Langs de Nederlands kust zijn helaas nog maar weinig paviljoens met een jaarvergunning. Daarom zij Mark en ik extra blij met de jaaropenstelling van Paal Zes. Elke dag van de week, op elke uur van de dag is het mogelijk om leuke, spannende, bijzondere, brutale, interessante en leerzame activiteiten te doen.

Know How zorgt voor de invulling op het zand (en bij de juiste watertemperatuur uiteraard in het zilte nat) en het team van Paal Zes is verantwoordelijk voor de culinaire invulling.

Met recht 365 dagen lang met je voeten in het Zand!

Ook prive zijn we blij met het paviljoen. Nu gaan we in de winter niet alleen wandelen met de kids, maar kunnen we als extraatje nog even langer op het strand blijven voor een kop koffie of een broodje. Aan de kust wonen is tegenwoordig in de winter ook zo gek nog niet!

Mijn lief en ik in het paviljoen….

Elke dinsdag reis ik per trein naar Amsterdam om mijn wekelijkse eventcolleges aan de Hes te geven. 60 4e jaars HEAO studenten wachten mij dan met smart op om samen over het mooie eventvak te praten.

Ik neem de trein, na wat opstart problemen, omdat het uiteindelijk toch de snelste en meest efficixebnte manier is om te reizen. Onderweg kijk ik de gemaakte opdrachten na en bereid mijn lessen voor. Ondertussen genietend van een kop koffie en het uitzicht.

Ik zit meestal aan de rechterkant van de trein en reis vooruit. Vraag me niet waarom. Macht der gewoonte. Elke week vlak na Amsterdam CS (ik moet er bij het Amstel uit) kijk ik altijd op hetzelfde punt naar buiten, vreemd maar waar. En elke week kijk ik precies op het moment uit op  een flatgebouw met kleine balkonnetjes. En op een van die balkonnetjes staat nu al maanden lang een ouder heerschap te roken. Hij heeft, in tegenstelling tot de buurtbalkonnetjes, de zijne helemaal opgeschmuckt met plastic plantjes, een extra overkapping, van die rieten matten door de spijlen en kerstboomlichtjes voor het hele jaar door.

Moet je je dus voorstellen. Ik reis meestal rond dezelfde tijd, kan eens een uurtje schelen, langs zijn balkon. En altijd, echt elke week staat hij daar. Bijzonder. Je begrijpt dat deze oude baas elke week weer op mijn blik kan rekenen. Zou hij er staan? Weer in zijn witte hemd? Rokend? Misschien zit zijn zus binnen, is slecht er been, heeft zweren rond haar enkels, suikerziekte, zwakke polsen, ademnood en zo’n heel klein hondje met een strikje en haar enige vertier is de herhaling van Max en Loretta want de belspelletjes zijn niet meer. Jammer voor die vrouw. Heeft ze ook nog als pech een rokende broer (die van haar natuurlijk niet binnen mag roken vanwege haar ademnood) die de hele dag op het balkon staat…..

Met die gedachte vind ik het elke keer weer reuze spannend om die zielige, door zijn zus afgewezen, man te begluren. Alleen maar om de doodeenvoudige reden dat mijn fantasie het verhaal weer wat treuriger kan maken.

Maar sinds een week of 3 staat hij er niet meer….. Allerlei scenarios spoken door mijn hoofd. Is hij ziek? Woont hij in een bejaardentehuis of aanleunwoning? Door zijn zus het huis uitgezet (omdat hij zo naar de rook stinkt of al hun geld er doorheen jaagt aan sigaretten). Misschien is zijn zus wel dood en kan hij niet voor zichzelf zorgen. Of heeft hij een ander balkonnetje gevonden? Of erger, veel erger, misschien is hij wel dood?

Het intrigeert me. Wat is er met deze lieve rokende oude baas gebeurt? En weet je? Ik weet eigenlijk wel zeker dat we er nooit achter zullen komen. De man op het balkon is niet meer. Weet je wat ik stiekem hoop? Dat hij nu bij een leuk vers vrouwtje binnen mag roken!

Ik ben mezelf aan het trainen. In stress zonder stress. Dus bij stress niet in de stress schieten. Ik moet zeggen een heel bijzonder experiment. Waar ik wonderwel baat bij blijk te hebben. Hoe het werkt?

Stel je voor je zit in de auto en je raakt in de file, je hebt een afspraak en die ga je waarschijnlijk bij 5km per uur niet halen. Kun je twee dingen doen. Je weet het al. In de stress schieten of…. diep ademhalen en bedenken dat de desbetreffende persoon waar jij een afspraak mee hebt ook wel eens in de file staat op weg naar een afspraak, dat die persoon misschien zelfs wel eens een afspraak vergeet (wat jij dan weer niet doet, maar het gaat even om het gevoel), dat die persoon waarschijnlijk op dit moment nog heerlijk zit te lunchen en hoopt dat jij in de file staat, of dat die persoon misschien nu wel heimelijk zit te chatten met zijn minnares en helemaal vergeet dat hij een afspraak met jou heeft… Begin je het te begrijpen?

Of je staat in een winkel en de winkelmeisjes hebben het heel druk. Meestal met zichzelf of met elkaar. Doet er eigenlijk niet toe. En jij wilt uiteraard graag geholpen worden, want je hebt, zoals gewoonlijk, haast. Kun je twee dingen doen. Je mateloos irriteren en dus weer in de stress schieten of…. er eens goed voor gaan staan wat yoga en ademhalingsoefeningen doen (heb je anders toch geen tijd voor), of op alle sms’jes reageren waar je nog geen tijd voor hebt gehad, en wat dacht van eindelijk eens de tijd nemen om de winkel rustig door te wandelen (doe je normaal gesproken niet, je rent naar binnen, rukt uit het schap wat je nodig hebt en vertrekt weer) en bekijken wat ze eigenlijk allemaal in het assortiment hebben. Geloof me, is echt heel leuk!

Of je bent met je dochters in het zwembad voor de wekelijkse zwemles (feest, feest, feest!) en de zwemjuf die kassa en bar(!) dienst draait je niet helemaal begrijpt omdat je het afzwemmen van je dochter wilt betalen en de daarbij behorende medaille moet kopen en de rij achter je steeds langer wordt en de zwemles eigenlijk al is begonnen. Tip 3: blijf kalm! De zwemjuf kan er ook niets aan doen dat ze elke week in haar verwassen groene zwembadpakje gestresste ouders te woord moet staan, kassa en bar(!) dienst moet draaien en tussendoor ook nog duizenden verveelde kinderen met waterangst moet klaarstomen voor de jaarlijkse zomervakantie aan de Riviera of ander warm oord. Lach haar nog eens vriendelijk toe, doe nog maar eens je yoga oefening, blijf stoicijns onder het gejengel van je kinderen die nu toch echt richting zwembad moeten want de les begint!, denk aan het glas wijn dat je  voor jezelf gaat inschenken wanneer de kinderen in chloordampen in bed liggen.

Stress zonder stress. Kan het echt iedereen aanraden!